BABKA LANCETOWATA

Babka lancetowata była jedną z najbardziej znanych roślin leczniczych w dawnej medycynie ludowej. Rosła niemal przy każdej drodze, dlatego nazywano ją często „zielem wędrowców” albo „liściem na każdą ranę”. Wierzono, że natura umieściła ją tam, gdzie człowiek najczęściej potrzebował pomocy. Jak dawniej ją stosowano? Na świeże rany i skaleczenia Najczęściej zrywano świeży liść, rozcierano go w dłoniach lub lekko przeżuwano i przykładano bezpośrednio do rany. Wierzono, że zatrzymuje krwawienie, łagodzi ból i przyspiesza gojenie. Na ukąszenia owadów Rozgniecione liście przykładano na miejsca po użądleniach pszczół, os i po ukąszeniach komarów. Miały zmniejszać pieczenie i obrzęk. Na kaszel i przeziębienie Z liści przygotowywano napary oraz syropy z dodatkiem miodu. Podawano je przy kaszlu, chrypce i bólu gardła. Na choroby płuc W medycynie ludowej babkę stosowano podczas długotrwałego kaszlu. Wierzono, że oczyszcza płuca i ułatwia odkrztuszanie. Na problemy żołądkowe Napary podawano przy niestrawności oraz bólach brzucha, wierząc, że łagodzą podrażnienia przewodu pokarmowego. W co dawniej wierzono? Dawni zielarze mówili, że babka: wyciąga „gorąco” z ran i stanów zapalnych, oczyszcza organizm z tego, co szkodzi, przyspiesza powrót do zdrowia po ciężkich chorobach, chroni podróżnych przed nieszczęściami, ponieważ rosła przy drogach. Na wsiach mówiono nawet, że „tam, gdzie rośnie babka, tam człowiek nie zostanie bez pomocy”. Ciekawostki z dawnych czasów W wielu domach suszone liście babki przechowywano przez cały rok. Były częścią domowej zielarskiej apteczki. Gdy dzieci wracały z podwórka z obtartymi kolanami, pierwszym „opatrunkiem” często był właśnie świeży liść babki. Niektórzy zielarze wierzyli również, że liście zebrane o świcie, zanim obeschnie rosa, mają największą moc. Co wiemy dziś? Współczesne badania potwierdzają, że babka lancetowata zawiera między innymi śluzy, garbniki i związki o działaniu łagodzącym. Dlatego nadal wykorzystuje się ją w syropach na kaszel oraz preparatach wspomagających gojenie drobnych podrażnień skóry i błon śluzowych. Nie wszystkie dawne wierzenia zostały potwierdzone naukowo, ale wiele tradycyjnych zastosowań tej rośliny ma swoje uzasadnienie we współczesnej fitoterapii.